Το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου είναι μια μεγάλη έκταση στο δυτικό κομμάτι του Λεκανοπεδίου, που μπορεί να θεραπεύσει την “αρρώστια” της Αθήνας. Ότι δηλαδή ήταν και παραμένει η ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με το λιγότερο πράσινο. Η αναδάσωση μεγάλου τμήματός του που είναι γυμνό, σε συνδυασμό με το πρασίνισμα του υπερκείμενου Ποικίλου, είναι σε θέση να βελτιώσει την ποιότητα ζωής όχι μόνο δυτικά, αλλά σε ολόκληρη την Αθήνα.
Όμως τίποτε δεν δείχνει ότι ενδιαφέρεται το ελληνικό κράτος για ένα τέτοιο μεγάλο περιβαλλοντικό σχέδιο. Αντίθετα έχει πάψει κάθε φωνή για τη μετατροπή του σε κοινόχρηστο χώρο υπερτοπικού χαρακτήρα, αίτημα που ωστόσο υπήρχε στο παρελθόν. Η απόδοσή του σε κοινωνική και περιβαλλοντική χρήση είναι απολύτως εφικτή, καθώς εδώ και δεκαετίες έχει πάψει να λειτουργεί σαν κέντρο εκπαίδευσης βαρέων όπλων (ΚΕΒΟΠ) και φιλοξενεί μικρές μονάδες. Πολιτική βούληση δεν υπάρχει όμως…
Εάν δει κανείς το Λεκανοπέδιο από ψηλά θα τρομάξει. Η όψη της Αθήνας δεν μοιάζει με καμιάς άλλης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας: Τσιμέντο, τσιμέντο, τσιμέντο. Μέσα μόνο λίγες νησίδες πράσινου. Γύρω βουνά με φτωχική δάσωση.
Όμως ένας από τους βασικούς δείκτες της ποιότητα της ζωής των κατοίκων μιας πόλης είναι αυτός που εξετάζει την αναλογία πράσινων χώρων ανά κάτοικο σε μεγάλους μητροπολιτικούς δήμους. Στις ετήσιες εκθέσεις του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) η Αθήνα βρίσκεται συνεχώς σε μια διόλου τιμητική θέση. Κατατάσσεται 4η πριν το τέλος αναφορικά με τους χώρους πρασίνου που αντιστοιχούν σε κάθε πολίτη. Μόλις 0,96 m2 πρασίνου ανά κάτοικο!
