Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την ακύρωση του πανηγυριού στο Αμύνταιο Φλώρινας

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει απερίφραστα την εισαγγελική παρέμβαση και ακύρωση πανηγυριού στο Αμύνταιο-Σόροβιτς της Φλώρινας.

Το τοπικό πανηγύρι, που οργανώθηκε από αθλητικά σωματεία της πόλης, δέχτηκε καταγγελίες που επέφεραν ελέγχους από την ΕΛΑΣ, την ΑΑΔΕ και άλλους φορείς, πρωτόγνωρους για τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Παρά τα διάφορα προσχήματα περί μη τήρησης της νομιμότητας, διατάραξης της κοινής ησυχίας και άλλα παρόμοια, οι έλεγχοι και η απαγόρευση έγιναν ξεκάθαρα επειδή στην εκδήλωση ακούστηκαν τραγούδια στη μακεδονική γλώσσα. Αποτελεί λοιπόν μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια αστυνομίας, τοπικού και κεντρικού κρατικού μηχανισμού να φιμωθεί η γλώσσα που μιλιέται από χιλιάδες πολίτες της περιοχής και να κατασταλούν τα γλωσσικά και πολιτιστικά δικαιώματα της μακεδονικής μειονότητας.

Πίσω από την εκστρατεία αυτή φαίνεται ότι βρίσκεται εν ενεργεία αστυνομικός με σχέσεις με την ακροδεξιά. Σε κάθε περίπτωση, αν ο παραπάνω ανέλαβε να κάνει τη βρώμικη δουλειά, ηθικοί αυτουργοί είναι το ελληνικό κράτος και όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις, όπως και όλοι οι κρατικοί φορείς, κεντρικό και τοπικό κράτος, η Εκκλησία, η ΕΛΑΣ, η Εισαγγελία κλπ, που εδώ και πάνω από έναν αιώνα πραγματοποιούν γλωσσικό και πολιτιστικό πογκρόμ ενάντια στην μακεδονική μειονότητα.

Την ευθύνη μοιράζονται και τα κόμματα της τωρινής αντιπολίτευσης, που, είτε ως προηγούμενες κυβερνήσεις είτε ως αντιπολιτεύσεις, συμπλέουν απόλυτα με την πολιτική της εξαφάνισης των μειονοτήτων ή έστω της μη αναγνώρισής τους ως τέτοιων.

Είναι υποκρισία του ελληνικού κράτους να ανησυχεί για τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία την ίδια στιγμή που δεν αναγνωρίζει καμία εθνική μειονότητα στο εσωτερικό του.

Μερικές πτυχές του Μακεδονικού ζητήματος με αφορμή τη «Συμφωνία των Πρεσπών»

του Δημήτρη Π. Χατζηπαναγιώτου

Με οδηγό τη σκέψη ότι «η γνώση αποτελεί δύναμη και η άγνοια αδυναμία» αποφάσισα να γράψω αυτή τη μικρή μελέτη (η οποία δεν διεκδικεί επιστημονικές δάφνες) για το επίκαιρο θέμα του Μακεδονικού Ζητήματος, διότι όσους ρώτησα εάν έχουν διαβάσει το πλήρες κείμενο ή τουλάχιστον τα κύρια άρθρα της «Συμφωνίας των Πρεσπών» μου απάντησαν αρνητικά! Ο σκοπός μου είναι να την εμπλουτίσω στο μέλλον, αφού το Μακεδονικό Ζήτημα είναι τεράστιο και ιδιαίτερα πολύπλοκο. Το είχε επιβεβαιώσει ο κορυφαίος, επί σειρά ετών, εμπειρογνώμονας του Υπουργείου Εξωτερικών Ευάγγελος Κωφός σε νέα δικηγόρο που ενδιαφερόταν για την ελληνική εξωτερική πολιτική στα Βαλκάνια λέγοντας: «Πόσα χρόνια από τη ζωή σου είσαι διατεθειμένη να ξοδέψεις για τα Βαλκάνια;».

Το λεγόμενο «Μακεδονικό Ζήτημα» δεν ήταν ζήτημα αυθύπαρκτο και αυτοτελές, αλλά ήταν ουσιαστικά ένα τμήμα του τεράστιου «Ανατολικού Ζητήματος» δηλαδή του προβλήματος της κυριαρχίας, επί των εδαφών της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από τα τρία κράτη που ιδρύθηκαν στα Βαλκάνια στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα δηλαδή της Ελλάδας (1828), της Σερβίας (1830) και της Βουλγαρίας (1878). Οι κυβερνήσεις των τριών αυτών κρατών επεδίωκαν να διεισδύσουν στο γεωγραφικό Μακεδονικό χώρο (έδαφος) και να προσεταιρισθούν τους πληθυσμούς, η κάθε μια για λογαριασμό της.

Η κατάκτηση από τους Οθωμανούς κατά τον 14ο αιώνα μ.Χ. του Μακεδονικού χώρου (εδάφους) ολοκληρώθηκε το 15ο αιώνα μ.Χ. και είχε ως αποτέλεσμα το βίαιο εξισλαμισμό των Χριστιανών κατοίκων και περαιτέρω τη διοικητική οργάνωσή του σε τρία (3) Βιλαέτια (Διοικητικά Διαμερίσματα): α) Το Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, β) το Βιλαέτι του Μοναστηρίου με πρωτεύουσα το Μοναστήρι και γ) το Βιλαέτι των Σκοπίων με πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Ο διαχρονικός πολιτικός κατήφορος του Μίκη

Αναρωτιούνται μερικοί: Έχει σώας τας φρένας ο Μίκης όταν μιλάει για τους «εθνομηδενιστές που μας κυβερνούν και για τους αριστεριστές που η κυβέρνηση τους χρησιμοποιεί σαν βαποράκια» καθώς και για «τη χειρότερη μορφή του φασισμού, την αριστερόστροφη»; Βεβαίως απαντούν σχεδόν όλοι όσοι τον είδαν και τον άκουσαν στο Σύνταγμα. Όπως είχε σώας τας φρένας, όταν το φθινόπωρο του 1974 εκφώνησε και προπαγάνδισε το κατάπτυστο «Καραμανλής ή τανκς». Τη «λύση Καραμανλή» την είχε άλλωστε προετοιμάσει σε αγαστή συνεργασία με τον Κώστα Μητσοτάκη από τον Ιανουάριο 1973 όταν βρέθηκε στο εξωτερικό με τη βοήθεια του γνωστού Γάλλου παράγοντα Ζαν Ζακ Σρεμπέρ. Το περιγράφει ο ίδιος αναλυτικά, στον πρόλογό του, στο βιβλίο αφιέρωμα στον Μητσοτάκη με τον τίτλο Πολιτική Βιογραφία (εκδόσεις Παπαζήση). Στο ίδιο βιβλίο γράφει ότι η περίοδος των Ιουλιανών 1965-66 είναι «υπερφωτισμένη και απολύτως παραχαραγμένη». Έτσι «αθωώνει» τον Μητσοτάκη -κι αυτός, ως ανταμοιβή, τον Απρίλιο του 1990, τον έχρισε «υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου»!