Υπάρχει ανάγκη για κεντρικά σχεδιασμένη και δημοκρατικά οργανωμένη ηλεκτροπαραγωγή, έξω από τα δεσμά του κέρδους
της Ελένης Γήρα
Τη ρήση των Μαρξ και Ένγκελς για τον μάγο που απελευθέρωσε περισσότερες δυνάμεις από όσες μπορούσε να ελέγξει θυμίζει η εικόνα που έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα (αλλά και διεθνώς) στο πεδίο της «αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας».
Δεκαετίες παρεμβάσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα εθνικά κράτη για την «απελευθέρωση» ενός κλάδου που μεταπολεμικά αποτελούσε κρατικό μονοπώλιο, λειτουργώντας όχι βεβαίως εκτός αγοράς αλλά ως υποστηρικτικό πλαίσιο της καπιταλιστικής αναπαραγωγής και προσφέροντας ως εκ τούτου έναν βαθμό προβλεψιμότητας και σταθερότητας και στα νοικοκυριά, έχουν οδηγήσει σε τεράστια εισροή κεφαλαίων και μια χαοτική, άναρχη ανάπτυξη, που αυξάνει το κόστος και επιβαρύνει το περιβάλλον, στο όνομα του οποίου υποτίθεται πως συντελείται η πράσινη μετάβαση.
Έχοντας παραλάβει τα θεμέλια από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου δημιούργησε το χρηματιστήριο ενέργειας, επιτάχυνε το άνοιγμα της λιανικής αγοράς και «έστησε» τον ανταγωνισμό της ΔΕΗ, υποχρεώνοντάς την μέσω των δημοπρασιών ΝΟΜΕ να πουλάει ρεύμα στους ανταγωνιστές της σε τιμές κάτω του κόστους και να περιορίσει το μερίδιό της στη λιανική κάτω από το 50% (τόσο… ελεύθερη αγορά), η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήρθε να χτίσει το σημερινό τοπίο της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας, που ακυρώνει ακόμα και ορισμένα πράγματι θετικά αποτελέσματα, όπως η αυξημένη διείσδυση των ΑΠΕ στο μείγμα ηλεκτροπαραγωγής.



.jpg)















