Αδιέξοδη η τοποθέτηση της αριστεράς διεθνώς με κριτήριο τη «γεωπολιτική» και τη σύμπλευση με τον «εχθρό του εχθρού μου»
Με μια ευρεία στρατιωτική επίθεση το καθέστώς του πολέμαρχου αλ-Τζολάνι και νυν προέδρου αλ-Σάρα, από κοινού με ισλαμιστικές πολιτοφυλακές υποστηριζόμενες από την Τουρκία, απειλούν όλη τη Ροζάβα. Η επίθεση ξεκίνησε από τις πρώτες ημέρες του 2026 εναντίον των κουρδικών συνοικιών του Χαλεπίου και συνεχίστηκε με την κατάληψη των Ράκα και Ντέιρ εζ-Ζορ. Οι περιοχές αυτές δεν κατοικούνται από κουρδική πλειοψηφία, ωστόσο είχαν καταληφθεί από τον SDF, τον στρατιωτικό βραχίονα των Κούρδων, κατά τη διάρκεια της μάχης ενάντια στον ISIS. Ο κουρδικός στρατός αποχώρησε χωρίς μεγάλη αντίσταση ώστε να επικεντρωθεί στην υπεράσπιση των πόλεων Χασάκα, Καμισλί και Κομπάνι.
Η ρίζα της σύγκρουσης βρίσκεται στη συμφωνία που είχε υπογραφεί στις 10 Μάρτη 2025 μεταξύ της κουρδικής ηγεσίας και της «μεταβατικής κυβέρνησης». Αυτή περιλάμβανε την εξασφάλιση των δικαιωμάτων των Κούρδων (γλώσσα, ομοσπονδιακή αυτονομία, διατήρηση στρατιωτικής δύναμης), με ταυτόχρονη αναγνώριση της κυριαρχίας του κεντρικού κράτους, παραχώρηση των πηγών πετρελαίων και φυσικού αερίου, καθώς και ενσωμάτωση του SDF στον κρατικό στρατό. Η συμφω νία, όμως, δεν εφαρμόστηκε ποτέ πλήρως και η «διαπραγμάτ τευση» πήρε ένοπλη μορφή, και θώς ένα χρόνο μετά ο αλ-Τζολάνι αισθάνεται πολύ πιο ασφαλής, έχοντας την κάλυψη ΗΠΑ και Ευρώπης. Φορώντας πλέον το κοστούμι του πρόεδρου, ο άλλοτε επικηρυγμένος ως τρομοκρά της προχώρησε σε συναντήσεις με Τραμπ, Μακρόν όπου συμφωνήθηκε η δυνατότητα δημι ουργίας βάσεων των ΗΠΑ σε οποιαδήποτε περιοχή της Συρίας και το άνοιγμα σε «επενδύσεις».
Η παρουσία της Τουρκίας λειτουργεί ως «εγγυητής» των ασταθών συμφωνιών και το αντάλλαγμα που απαιτείται είναι η κατάργηση της ελευθερίας των κουρδικών περιοχών στη Συρία. Αυτή την κατεύθυνση διευκόλυνε και η συνάντηση αντιπροσωπειών Συρίας και Ισραήλ στο Παρίσι, με συμμετοχή ΗΠΑ και Τουρκίας, όπου συμφωνήθηκε η στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική συνεργασία. Εκεί, ο αλ-Τζολάνι φέρεται να συμφώνησε να μη διεκδικήσει τα κατεχόμενα από το Ισραήλ Υψίπεδα του Γκολάν, προκειμένου να πάρει το πράσινο φως για την κατάληψη της Ροζάβα.

