Από την άλλη, για κάποιους – όχι πολλούς αλλά συχνά σε θέσεις ευθύνης – το πάρκο είναι απλά ένας ανοιχτός χώρος στο κέντρο της πόλης ελεύθερος για όποια χρήση και με όποιο αντάλλαγμα θελήσουν να το παραχωρήσουν, ενώ οι απλοί χρήστες του αντιμετωπίζονται ως ενοχλητικοί αν όχι και ως κίνδυνος για το πάρκο οι οποίοι πρέπει να αντιμετωπιστούν με απαγορεύσεις και αποκλεισμούς. Αυτή η αντίθεση κρατάει δεκαετίες, από την εποχή των κινητοποιήσεων ενάντια στις καταπατήσεις του Πανελληνίου και την περίφραξη του πάρκου, παραμένει, όμως, ακόμα ζωντανή και εμείς καλούμαστε πάλι να αποφασίσουμε (από την πραγματικότητα και όχι την Περιφέρεια που μάλλον θα προτιμούσε να μην εκφράζουμε καμία γνώμη)
ποιο πάρκο θέλουμε:
- ένα Πεδίο του Άρεως για τους κατοίκους των γύρω περιοχών;
- έναν χώρο πρασίνου και αναψυχής;
- έναν χώρο ανοιχτό για συλλογικές και μη εμπορικέςκερδοσκοπικές δραστηριότητες;
- ένα πάρκο όπου θα τηρείται η στοιχειώδης νομιμότητα σχετικά με την ηχορύπανση και την παράνομη στάθμευση;
ή μήπως προτιμούμε:
- έναν χώρο που απλά θα είναι διαθέσιμος στην Περιφέρεια για να τον μοιράζει για παζάρια και άλλες εμπορικέςκερδοσκοπικές δραστηριότητες;
- ένα πάρκο που θα χάνει συνεχώς χώρους από τα κέντρα διασκέδασης που το περιβάλλουν, τα οποία καταλαμβάνουν χώρους του πάρκου από όλες τις μεριές (Άλσος, Green Park, Tropicana), όχι μόνο μειώνοντας τον χώρο που ανήκει σε όλους τους πολίτες αλλά και δημιουργώντας μεγάλο πρόβλημα ηχορύπανσης, η οποία ιδιαίτερα τα καλοκαίρια μπορεί να κάνει αφόρητη τη διαβίωση τα βράδια στις γειτονικές κατοικίες;
- ένα πάρκο που θα κλειδώνεται κάθε μέρα μόλις σκοτεινιάζει και κάθε καλοκαίρι μόλις πιάνει λίγη ζέστη;



