Επίσης αναρίθμητα είναι τα φαινόμενα παρενοχλήσεων και ψυχολογικής βίας σε εργασιακούς χώρους, που μπορεί να μην καταγγελθούν ποτέ υπό το φόβο της απόλυσης. Σημαντικό ρόλο στη διαιώνιση τέτοιων περιστατικών παίζει και η φιλελεύθερη αντίληψη που στο όνομα της “ισότητας” ανατρέπει κάθε κεκτημένο εργασιακό δικαίωμα (άδειες μητρότητας, μικρότερο ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης κ.α.) οδηγώντας στην βαθύτερη εκμετάλλευση των γυναικών πόσο μάλλον όταν για την ίδια εργασία οι γυναίκες παίρνουν 15% λιγότερο μισθό από ότι οι άντρες συνάδελφοί τους. Για αυτούς τους λόγους οι διακηρύξεις της ΕΕ περί ισότητας είναι υποκριτικές όπως και οι νόμοι για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας και της παρενόχλησης στους χώρους εργασίας, οι οποίοι στη πράξη, υπό το καθεστώς της εργοδοτικής τρομοκρατίας και του φόβου της απόλυσης και της ανεργίας, μένουν στα χαρτιά.
Στο κομμάτι των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων αποδείχτηκε περίτρανα ότι ένας νόμος, και μάλιστα ενταγμένος στην πολιτική τη ΕΕ για αναγνώριση ορισμένων “ατομικών” δικαιωμάτων, δε μπορεί να καλύψει τις ανάγκες των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Είναι αυτονόητο πως κάθε είδους ζευγάρι, και άρα και τα ομόφυλα ζευγάρια, πρέπει να έχει το δικαίωμα επιλογής του τρόπου συμβίωσής του και το είδος της νομικής κατοχύρωσης που επιθυμεί όπως και δικαίωμα στην τεκνοθεσία με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις που έχουν και τα ετερόφυλα. Από εκεί και πέρα όμως, χρειάζονται πολλά περισσότερα για να καταπολεμηθούν οι διακρίσεις στην κοινωνική ζωή, οι διακρίσεις τόσο κατά την αναζήτηση, όσο και στον χώρο εργασίας αλλά και τα περιστατικά βίας που τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα βιώνουν καθημερινά.
Ανυπολόγιστη είναι η βία που δέχονται οι γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα της προσφυγικής και μεταναστευτικής κοινότητας όπως και τα θύματα trafficking καθώς εκεί η καταγγελία είναι απαγορευτική. Άλλωστε οι ίδιες οι αιτίες της μετανάστευσης, οι πόλεμοι και η φτωχοποίηση γεννούν και οξύνουν την έμφυλη βία. Οι ηρωικές γυναίκες της Παλαιστίνης είναι, μαζί με τα παιδιά τους, τα κύρια θύματα της γενοκτονίας του Ισραήλ και γενικά της κατοχής της Παλαιστίνης εδώ και δεκαετίες. Αποκορύφωμα ο τελευταίος χρόνος, όπου το 70% των επίσημα καταγεγραμμένων θανάτων στη Γάζα είναι γυναίκες και παιδιά, με τα περισσότερα θύματα να είναι παιδιά σε ηλικίες 5 με 9 χρόνων .
Κοινωνική βάση για όλα τα παραπάνω είναι η διπλή εκμετάλλευση των γυναικών στο καπιταλισμό ο οποίος σε κρίση γεννά τέρατα. Το κεφάλαιο διασπά διαρκώς τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες αξιοποιώντας κάθε φυλετική, έμφυλη ή άλλη διαφορά. Πάνω σε αυτή την ανισότητα, πάνω στην βάση της διπλής εκμετάλλευσης υψώνονται και αναπαράγονται οι προκαταλήψεις, οι πατριαρχικές σχέσεις εξουσίας και συμπεριφορές, οι αντιλήψεις ιδιοκτησίας της γυναίκας. Σε ένα σύστημα που αγωνιά να ξεπεράσει την κρίση του σπέρνοντας πολέμους, αυταρχισμό και στυγνή εκμετάλλευση των καταπιεσμένων, η πατριαρχία αναπαράγεται και εντείνεται.
Οι υποκριτικές «οδηγίες αντιμετώπισης της βίας » που εκδίδει το κράτος στην τοπική ή την κεντρική του μορφή δεν παράγουν κανένα θετικό αποτέλεσμα αφού από την άλλη πλευρά ξεπλένει βιαστές και κακοποιητές. Όταν κάποιοι από τους παιδοβιαστές στην υπόθεση της 12χρονης στον Κολωνό υπάρχει περίπτωση να αποφυλακιστούν λόγω παρέλευσης του 18μηνου ενώ πολλοί κυκλοφορούν ελεύθεροι και απειλούν την ανήλικη και την οικογένεια της, όταν στήνεται φασιστικό πογκρόμ εναντίον τρανς ατόμων μέρα μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη, όταν ο νόμος για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια παγιδεύει τις γυναίκες και τα παιδιά σε κακοποιητικά περιβάλλοντα, όταν βιαστές και προαγωγοί «βγαίνουν λάδι» από τη δικαστική εξουσία, τότε καμία κυβέρνηση και καμιά ΕΕ δεν μπορεί να μας πείσει ότι παίρνει μέτρα για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας.
Στην Ελλάδα, οι δεκατρείς γυναικοκτονίες του 2024 είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου στον θανατερό κατάλογο της σεξιστικής βίας που εντείνεται τα τελευταία χρόνια.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει τεράστιες ευθύνες για αυτή την εξέλιξη. Από το “το περιπολικό δεν είναι ταξί” της ΕΛΑΣ ως τις δηλώσεις του υφυπουργού Υγείας Βαρτζόπουλου (που ιδιωτικοποίησε την ψυχική Υγεία) ότι “οι γυναικοκτονίες έχουν βιολογική βάση” καθώς οι άντρες είναι “επιθετικοί από τη φύση τους” ενώ οι γυναίκες από τη φύση τους είναι για “άλλες δουλειές, για να τίκτουν”, καταλαβαίνουμε τι αποτελέσματα έχει η πολιτική του “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” αυτής της κυβέρνησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά τη δολοφονία της Κυριακής Γρίβα έξω από το Αστυνομικό Τμήμα των Αγίων Αναργύρων οι καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία διπλασιάστηκαν. Παρ' όλα αυτά ο αριθμός των γυναικοκτονιών για το 2024 συνεχίζει στα επίπεδα των προηγούμενων χρόνων.
Ο σεξισμός και κατ’ επέκταση η σεξιστική βία, οι διακρίσεις δηλαδή με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα, έχουν τις ρίζες τους στον ταξικό χαρακτήρα της κοινωνίας που ζούμε. Ο καπιταλισμός έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπάνω αυτούς τους διαχωρισμούς. Οι γυναίκες της εργατικής τάξης πληρώνονται λιγότερο για την ίδια δουλειά με τους άντρες τους και επωμίζονται τα βάρη της ανατροφής και της φροντίδας όλης της οικογένειας.
Σε μια περίοδο που οι πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας τσακίζουν το κράτος πρόνοιας, οι μισθοί κατατρώγονται από την ακρίβεια, οι συλλογικές συμβάσεις παραμένουν διαλυμένες και τα ιδεολογήματα περί κατωτερότητας των γυναικών αναπαράγονται σωρηδόν η βία κατά των γυναικών κλιμακώνεται. Είναι ένα διεθνές φαινόμενο που εντείνεται με την πολυκρίση του συστήματος αλλά και την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων σε πολλές χώρες. Από τον Τραμπ στις ΗΠΑ ως τη Μελόνι στην Ιταλία.
Η διάσπαση της εργατικής τάξης με βάση το φύλο εξυπηρετεί κράτος, κεφάλαιο και αφεντικά γιατί τους εξασφαλίζει την αναπαραγωγή εργαζομένων με το χαμηλότερο δυνατό κόστος.
Η λύση για τη βία κατά των γυναικών δεν θα έρθει μέσα από την ενίσχυση της αστυνομίας. Άλλωστε η καταγγελία του σωματείου εργαζομένων στο Έλενα Βενιζέλου ανέδειξε πόσο επικίνδυνη είναι η παρέμβαση της αστυνομίας σε θύματα σεξιστικής βίας που αναζητούν βοήθεια στα τμήματα επειγόντων των νοσοκομείων.
Ο αγώνας ενάντια στην έμφυλη βία και καταπίεση δεν μπορεί παρά να έρχεται σε σύγκρουση με τον πυρήνα της ίδιας της εκμετάλλευσης και συνολικά με το καπιταλιστικό σύστημα. Το νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα σε κοινή πάλη με το ριζοσπαστικό, ταξικό φεμινιστικό κίνημα μπορεί και πρέπει να εντάσσει οργανικά στην πάλη του την ανατροπή των έμφυλων διακρίσεων και της έμφυλης βίας, των σεξιστικών αντιλήψεων και της πατριαρχίας εν γένει. Η ισότητα, ο αλληλοσεβασμός, η αυτοδιάθεση και εν τέλει η χειραφέτηση της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων είναι ο δρόμος που διαλέγουμε απέναντι στην πραγματικότητα της καπιταλιστικής σήψης και της βαρβαρότητας.
Γιαυτό αγωνιζόμαστε για:
- Ίση αμοιβή για ίση εργασία. Κανένας αποκλεισμός από την εργασία λόγω φύλου, ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού
- Ισότητα αντρών-γυναικών- ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων σε κάθε πεδίο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής
- Δημόσιες δωρεάν δομές στέγασης, οικονομική και ψυχολογική υποστήριξη στα θύματα έμφυλης βίας
- Συμβουλευτικά κέντρα κατάλληλα στελεχωμένα με μόνιμο προσωπικό
- Νομική κατοχύρωση του όρου γυναικοκτονία.
- Ανατροπή των πολιτικών και των σχεδίων κυβερνήσεων και οργανισμών του κεφαλαίου για τον έλεγχο των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων των γυναικών
- Πάλη ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού, τον σεξισμό την ομοφοβία, την τρανσφοβια.
Για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, απαλλαγμένης από κάθε μορφή έμφυλης βίας και διακρίσεων, όλοι στις σημερινές κινητοποιήσεις!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου