«Στις 4 τα ξημερώματα φτάσαμε στα Τέμπη, και η πρώτη εικόνα που συνάντησα, ήταν τον Πλακιά να βαράει το κεφάλι του στον τοίχο και να φωνάζει “έχασα τρία κορίτσια, πάνε τα κορίτσια μου…”, δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή τη στιγμή, όπως δεν θα ξεχάσω και μετά, όλο τον κόσμο που ήταν μαζεμένος στο αμφιθέατρο. Δεν θα ξεχάσω εκείνη την αγωνία, τότε μόλις αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τι είχε συμβεί.
Εγώ δεν πίστευα πλέον τίποτα, ακόμη και τι είχε μέσα στο φέρετρο που μας έδωσαν, μπορεί να ήταν άδειο, από τη στιγμή που δεν έστησαν εκεί νεκροτομείο και δεν πήγαν ιατροδικαστές, ενώ έστειλαν τις φαγάνες και μάζευαν υπολείμματα ανθρώπων και συγκεκριμένα των παιδιών, τα οποία ήταν εκεί όπου κάηκε το βαγόνι.
Μας μπήκαν ιδέες και δεν ήθελα να παραλάβω τη στάχτη που μας έδιναν, είπα στη γυναίκα μου ότι θα πάω να πετάξω το φέρετρο έξω από τη Βουλή, αλλά δεν με άφησε, μου λέει “τι είναι αυτά που κάνεις”, και έτσι η οικογένεια αποφάσισε να κάνουμε μια κηδεία, τύποις, στον Δημήτρη, με τον μικρό μου γιο να λέει “πατέρα, δεν μπόρεσα να κάνω μια αγκαλιά στον αδερφό μου”…
Αυτό από τότε που το είπε, δεν μπόρεσα ποτέ να το βγάλω από το μυαλό μου…»
Παύλος Ασλανίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου