Η εικόνα της πλατείας έδειξε από νωρίς ότι το θέμα της επένδυσης στον Διάπορο έχει ήδη ξεπεράσει τα όρια μιας τυπικής διοικητικής διαδικασίας και έχει περάσει πλέον στο επίπεδο της κοινωνικής κινητοποίησης, της δημόσιας αγωνίας και της ενεργής συμμετοχής των κατοίκων.
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν το περιβάλλον, οι υποδομές, η λειψυδρία, η φέρουσα ικανότητα της περιοχής, η ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες, αλλά και το κρίσιμο ερώτημα για το μοντέλο ανάπτυξης που θέλει η Σιθωνία.
Το κάλεσμα για τη λαϊκή συνέλευση για τον Διάπορο είχε απευθύνει ο Οικολογικός και Περιβαλλοντικός Σύλλογος Σιθωνίας, προκειμένου να υπάρξει ανοιχτή ενημέρωση για το project “Diaporos Green Retreat” της εταιρείας ΣΤΑΝΤΑ, συμφερόντων Ανδρεάδη, το οποίο σχεδιάζεται στην περιοχή του Κρυφτού, στον Διάπορο.
Η λαϊκή συνέλευση για τον Διάπορο έγινε λίγες ημέρες μετά τη θετική γνωμοδότηση κατά πλειοψηφία για το project “Diaporos Green Retreat”, μέσα από την Απόφαση 32/2026 της αρμόδιας επιτροπής της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
Η γνωμοδότηση συνοδεύτηκε από σοβαρές επιφυλάξεις για κρίσιμα ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον, το νερό, τη μονάδα αφαλάτωσης και τα λιμενικά έργα.
Η μαζική παρουσία πολιτών στον Άγιο Νικόλαο επιβεβαίωσε ότι ο Διάπορος δεν αντιμετωπίζεται από την τοπική κοινωνία ως ένας απλός χώρος τουριστικής αξιοποίησης, αλλά ως ένας τόπος με ιδιαίτερη περιβαλλοντική, κοινωνική και συμβολική σημασία για τη Σιθωνία.
Οι τοποθετήσεις που ακούστηκαν κινήθηκαν γύρω από έναν κοινό άξονα: ότι το ζήτημα της επένδυσης στον Διάπορο δεν αφορά μόνο ένα έργο, αλλά συνολικά το μέλλον της περιοχής, τη φυσιογνωμία της και τα όρια που μπορεί να αντέξει.
Ο πρόεδρος του Οικολογικού και Περιβαλλοντικού Συλλόγου Σιθωνίας, Σωτήρης Ληστής, άνοιξε τη συζήτηση δίνοντας από την αρχή ιστορικό και συμβολικό βάθος στη λαϊκή συνέλευση για τον Διάπορο.
Όπως ανέφερε, η πλατεία του Αγίου Νικολάου δεν είναι ένας τυχαίος τόπος, αλλά ένας χώρος που κουβαλά μνήμη αγώνων και αντιστάσεων της τοπικής κοινωνίας απέναντι σε παλαιότερες διεκδικήσεις γης και σχεδιασμούς που αφορούσαν την περιοχή.
Στην παρέμβασή του έκανε αναφορά σε προηγούμενες ιστορικές υποθέσεις της Σιθωνίας, επισημαίνοντας ότι και σήμερα οι κάτοικοι καλούνται να σταθούν απέναντι σε μια εξέλιξη που, κατά την εκτίμησή του, μπορεί να αλλάξει ριζικά τον χαρακτήρα του Διαπόρου και της ευρύτερης περιοχής.
Ο Σωτήρης Ληστής τόνισε ότι η τοπική κοινωνία δεν αντιτίθεται συνολικά στην ανάπτυξη, αλλά διεκδικεί μια ήπια ανάπτυξη, συμβατή με τις αντοχές, τη φυσιογνωμία και το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της περιοχής.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να βρίσκεται πιο κοντά στις αγωνίες της κοινωνίας, σημειώνοντας πως η συζήτηση για τον Διάπορο πρέπει να γίνει με επίκենτρο τις πραγματικές ανάγκες του τόπου και όχι μόνο τη λογική της επενδυτικής αξιοποίησης.
Όπως ανέφερε, η βιώσιμη ανάπτυξη προϋποθέτει ισορροπία ανάμεσα στο περιβάλλον, την οικονομία και την κοινωνία, και όταν αυτή η ισορροπία διαταράσσεται, τότε δεν πρόκειται για ανάπτυξη αλλά για υποβάθμιση.
Η Λεμονιά Χριστουδαλάκη αναφέρθηκε στην ιδιαίτερη περιβαλλοντική αξία που έχει ο Διάπορος, σημειώνοντας ότι πρόκειται για έναν τόπο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, με δασική βλάστηση, παράκτια και θαλάσσια οικοσυστήματα, λιβάδια Ποσειδωνίας και κρίσιμα φυσικά χαρακτηριστικά που τον καθιστούν ιδιαίτερα ευαίσθητο σε παρεμβάσεις.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον όρμο του Κρυφτού, αλλά και σε ζητήματα όπως η προβλεπόμενη μονάδα αφαλάτωσης, η διαχείριση της άλμης, τα λιμενικά έργα και η συνολική φέρουσα ικανότητα της περιοχής, εκφράζοντας σοβαρό προβληματισμό για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει ένα τόσο μεγάλο project.
Στο οικονομικό σκέλος, σημείωσε ότι τέτοιου τύπου κλειστές τουριστικές μονάδες, δεν εγγυώνται απαραίτητα πραγματική διάχυση οφέλους στην τοπική κοινωνία, ενώ στο κοινωνικό επίπεδο έθεσε ζήτημα ουσιαστικής συναίνεσης, συμμετοχής και ενημέρωσης των πολιτών.
Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι το βασικό ερώτημα για την περιοχή δεν είναι απλώς τι επιτρέπεται τυπικά, αλλά τι πραγματικά αντέχει και τι μέλλον θέλει να διασφαλίσει για τις επόμενες γενιές.
Όπως ανέφερε, οι οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στον Διάπορο τις προηγούμενες δεκαετίες δεν το έκαναν γιατί αναζητούσαν ένα «κοσμικό» ή εμπορικά αξιοποιήσιμο σημείο, αλλά γιατί αγάπησαν έναν αυθεντικό τόπο, δύσκολο αλλά ανοιχτό και βαθιά συνδεδεμένο με τη Βουρβουρού και την τοπική κοινωνία.
Ο Χρήστος Παππάς περιέγραψε τον Διάπορο ως έναν χώρο χωρίς περιφράξεις, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς τη λογική του «κλειστού κλαμπ», τονίζοντας ότι μέχρι σήμερα το νησί διατηρεί έναν ανοιχτό και ελεύθερο χαρακτήρα, τον οποίο πολλοί φοβούνται ότι μπορεί να χάσει.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η ανησυχία δεν αφορά μόνο μία μεμονωμένη επένδυση, αλλά το ενδεχόμενο να ανοίξει ο δρόμος για μια συνολικότερη μεταβολή της φυσιογνωμίας του νησιού και της ευρύτερης περιοχής, με μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση, περιορισμό της πρόσβασης και αλλοίωση του τρόπου ζωής.
Παράλληλα, εξέφρασε τον προβληματισμό ότι η εμπειρία από άλλες μεγάλες τουριστικές μονάδες δείχνει πως το οικονομικό όφελος για τις τοπικές κοινωνίες συχνά είναι περιορισμένο, ενώ το κοινωνικό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα είναι πολύ πιο βαθύ και μακροχρόνιο.
Για πολλούς από τους παρευρισκόμενους, αυτό που διακυβεύεται δεν είναι μόνο το μέλλον ενός νησιού ή η τύχη ενός συγκεκριμένου project, αλλά συνολικά η φυσιογνωμία της Σιθωνίας τα επόμενα χρόνια.
Η εικόνα της γεμάτης πλατείας στον Άγιο Νικόλαο έστειλε ένα σαφές μήνυμα, ότι ένα σημαντικό κομμάτι της τοπικής κοινωνίας δεν σκοπεύει να παρακολουθήσει αμέτοχο τις εξελίξεις γύρω από τον Διάπορο.
Το επόμενο διάστημα αναμένεται κρίσιμο, καθώς η συζήτηση για τη σχεδιαζόμενη επένδυση φαίνεται πως θα συνεχιστεί με ακόμη μεγαλύτερη ένταση τόσο σε κοινωνικό όσο και σε θεσμικό επίπεδο.
Γιατί, όπως αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στη λαϊκή συνέλευση για τον Διάπορο, στον Διάπορο δεν συζητείται μόνο μια επένδυση.
Συζητείται το μέλλον της Σιθωνίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου