Χτισμένο με μπετόν, εκμετάλλευση, υποσχέσεις και ψέματα
Η συζήτηση για την αξιοποίηση του Ελληνικού ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν κλείσει το αεροδρόμιο το 2001. Ανάμεσα σε προτάσεις οικοπεδοποίησης, ανέγερσης υπουργείων, συνεδριακών κέντρων, πίστας f1 κ.α., βασική υπόσχεση όλων των κυβερνόντων ήταν η δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου υψηλού πρασίνου. Η κρίση επιτάχυνε για λόγους «δημοσίου συμφέροντος» τις διαδικασίες ξεπουλήματος των 6.200 στρεμμάτων (συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Κοσμά), στη Lamda Development (συμφερόντων Λάτση), έναντι του εξευτελιστικού ποσού των 915εκ. ευρώ (ακόμα και η εκτίμηση του Τεχνικού Επιμελητηρίου με βάση την επίσημη μελέτη ήταν 3δις ευρώ…). Αρχικά η Lamda παρουσίαζε πλάνα επικεντρωμένα στο μητροπολιτικό πάρκο και τους κοινόχρηστους χώρους (4.000 τ.μ.), υποδομές για δημόσια χρήση και σχετικά περιορισμένες τουριστικές εγκαταστάσεις. Με την οριστική πώληση το 2021, το αρχικό master plan τροποποιήθηκε με αποκλειστική στόχευση πλέον τον τουρισμό υψηλών εισοδημάτων και το real estate, υπερπολυτελείς κατοικίες στον Άγιο Κοσμά, τουλάχιστον 6 ουρανοξύστες κοντά στα 200 μέτρα ύψος, 2 τεράστια mall (το ένα πάνω στη θάλασσα), ξενοδοχεία, ένα από τα μεγαλύτερα καζίνο (συγκεκριμένα πρόκειται για ολοκληρωμένο τουριστικό συγκρότημα με καζίνο) και περισσότερες πολυκατοικίες. Οι «πράσινες» μακέτες έγιναν γκρι. Οι χώροι πρασίνου μειώθηκαν από 4.000 σε 2.000 στρέμματα, ενώ εντέχνως μένει ασαφές εάν πρόκειται για εκτάσεις υψηλού πρασίνου ή παρτέρια με γκαζόν.
Το κράτος χάρισε το Ελληνικό για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των επενδυτών, των κατασκευαστικών, των τραπεζών, του κεφαλαίου και το αφήγημα της εθνικής ανάπτυξης. Το αποτέλεσμα είναι μια ιδιωτική, περίκλειστη (ενδεικτικά, δεν διασαφηνίζεται πουθενά αν οι περιφράξεις του εργοταξίου μήκους 25χλμ δεν θα μονιμοποιηθούν) πόλη μόνο για πλούσιους και τουρίστες. Ξενοδοχεία, βίλες, μαρίνες και καζίνο δεν συνδέονται με τις ανάγκες όσων ζούμε στις γύρω περιοχές. Η κατασκευή ενός πάρκου (αν και όποτε γίνει), είτε ελεύθερου είτε περιφραγμένου και ιδιωτικοποιημένου, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο στη λεηλασία των γειτονιών μας. Οι οποίες έχουν ήδη μετατραπεί σε περίχωρα ενός απέραντου εργοταξίου, η κίνηση έχει αυξηθεί ραγδαία, ενώ η πλασματική αναβάθμιση της περιοχής έχει ήδη οξύνει το στεγαστικό πρόβλημα (γίνεται λόγος για 30 χιλ. νέους κατοίκους και 1 εκ. τουρίστες ετησίως).
Την πιο σκοτεινή όψη των λαμπερών επενδυτικών πλανών την βιώνουν οι άνθρωποι της τάξης μας, οι εργάτες στην κατασκευή. Μετανάστες και ντόπιοι εργάτες δουλεύουν με ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, εξοντωτικά ωράρια, σε συνθήκες καύσωνα και με ελλιπή μέτρα ασφαλείας. Κάθε εξουθενωμένος εργάτης, κάθε εργατικό «ατύχημα», κάθε σακάτεμα, κάθε θάνατος (ήδη 2 στα εργοτάξια του Ελληνικού μέσα στο 2025) θυμίζει ότι ανάπτυξη σημαίνει όξυνση της εκμετάλλευσης των από κάτω, οι οποίοι πληρώνουν το τίμημα με το ίδιο τους το αίμα. Αυτές οι θυσίες είναι υπολογισμένες όταν ανακοινώνονται οι σύντομοι χρόνοι υλοποίησης, τα πετσοκομμένα κόστη και τα εκτιμώμενα υπερκέρδη.
Επιπλέον, οι αυξημένες ανάγκες της μελλοντικής πόλης σε νερό, ενέργεια και μεταφορές θα καλύπτονται εις βάρος των γύρω περιοχών, του Υμηττού, του Σαρωνικού. Από τη σχεδιαζόμενη παραμονή και αναβάθμιση του Κέντρου Υπερυψηλής Τάσης στα σύνορα Ηλιούπολης-Αργυρούπολης, τον υπό συζήτηση περεταίρω διαμελισμό του Υμηττού και των γειτονιών μας από δρόμους, την υπογειοποίηση της Ποσειδώνος, το τσιμέντωμα του αιγιαλού στον Άγιο Κοσμά μέχρι τη μεταφορά νερού από την Ευρυτανία και τη συζήτηση με όρους έκτακτης ανάγκης για ΑΠΕ και πυρηνικά, διαφαίνεται ότι τα mega projects απαιτούν και mega υποδομές που παραβλέπουν τις κοινωνικές ανάγκες, το εργατικό δίκαιο, τις περιβαλλοντικές νομοθεσίες και ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο ως σήμερα.
Τα λεφτά και οι σχέσεις που διακυβεύονται είναι πολλές. Για αυτό και κράτος, κυβερνήσεις και «ειδικοί» έχουν φροντίσει επιμελώς εδώ και δεκαετίες να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι οποιαδήποτε μη εμπορευματική χρήση αποτελεί μια ουτοπία από άποψη κόστους και διαχείρισης. Δημοτικές αρχές των γύρω περιοχών (με ελάχιστες εξαιρέσεις) διαχρονικά υποστηρίζουν το ξεχαρβάλωμα της περιοχής με το πρόσχημα της ανάπλασης, αποσκοπώντας στο αλισβερίσι με το επενδυτικό κεφάλαιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο φανατικός υποστηρικτής της επένδυσης Γ. Κωνσταντάτος, δήμαρχος Αργυρούπολης-Ελληνικού, που έχοντας χτίσει την καριέρα του γύρω από το Ελληνικό, κοροϊδεύει απροκάλυπτα τους κατοίκους μνημονεύοντας συνεχώς το «θείο δώρο» της επένδυσης για τις περιοχές. Κανάλια, και ΜΜΕ ανεξαρτήτως πολιτικής απόχρωσης αναπαράγουν συνεχώς δελτία τύπου και πληρωμένους διθυράμβους για το «Μονακό της Ελλάδας», πασχίζοντας να ανακαλύψουν κοινωνικά οφέλη, ενώ πλέον είναι σαφές ότι όλο αυτό αφορά μόνο όσους σπεύδουν να καπαρώσουν χλιδάτα διαμερίσματα με 10.000€ το τ.μ.
Η Αθήνα είναι μια «τερατούπολη» με τεράστιο πληθυσμό, ελάχιστους χώρους πρασίνου, ανεπαρκές δίκτυο μετακινήσεων και συνεχώς αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Πλέον πνίγεται και στα project ανάπλασης: από τις αναπλάσεις πλατειών για να χωρέσουν περισσότερα τραπεζοκαθίσματα, μέχρι τα μεγαλεπήβολα σχέδια για εμπορική εκμετάλλευση πάρκων (π.χ. Τρίτση) την «υπουργειούπολη» που σχεδιάζεται στην πρώην ΠΥΡΚΑΛ, η ουσία είναι μία. Τα κέρδη κάθε λογής εργολάβων και επενδυτών από έργα για το θεαθήναι, που εγκρίνονται με πληρωμένες μελέτες και άφθονη προπαγάνδα. Η «αθηναϊκή ριβιέρα» που ασφυκτιά από την υπερδόμηση, τα κάγκελα, το τσιμέντο, τη γκλαμουριά φορτώνεται με ένα ακόμα φαραωνικό έργο, αποκλειστικά τουριστικού και εμπορικού ενδιαφέροντος, προσανατολισμένο στην κατανάλωση και τον τζόγο που περιορίζει, αντί να επεκτείνει τους ελεύθερους χώρους και την πρόσβασή μας σε αυτούς.
Ως εργαζόμενοι/-ες, ως εκμεταλλευόμενοι/-ες, που κατοικούμε σε αυτές τις γειτονιές δεν έχουμε κοινά συμφέροντα ούτε με το κράτος και το κεφάλαιο (ντόπιο και διεθνές), ούτε με τον Λάτση, τους δημάρχους και τα κοράκια του real estate και του κατασκευαστικού κλάδου, ούτε με τους φραγκάτους τουρίστες. Ο αγώνας ενάντια στην επένδυση του Ελληνικού, όπως και κάθε τοπικός αγώνας ενάντια στον παροξυσμό της ανάπτυξης και την εμπορευματοποίηση των πάντων είναι συνυφασμένος με τις κοινωνικές και ταξικές ανάγκες. Ενάντια στην εκμετάλλευση των αφεντικών, την καταστροφή κάθε εστίας πρασίνου, το παράλογο κόστος διαβίωσης, τα πανάκριβα ενοίκια, τη λογική της διαρκούς κατανάλωσης, αντιστεκόμαστε και διεκδικούμε τους χώρους και τους χρόνους για να ζούμε με αξιοπρέπεια μέσα στην πόλη.
Τα προβλήματα που ήδη προκαλεί η επένδυση, αλλά και όσα θα προκαλέσει μελλοντικά, είναι ικανά να μετατρέψουν τη δυσφορία σε συλλογική οργή.
Να σταθούμε ανάχωμα στα σχέδιά τους και να διεκδικήσουμε, συλλογικά και αδιαμεσολάβητα, ό,τι έχει απομείνει από τον ζωτικό χώρο διαβίωσής μας.
Να επιδιώξουμε τη διαμόρφωση των τόπων μας σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες.
Από τα εργοτάξια ως τις γειτονιές, να μπλοκάρουμε στην πράξη αυτό το εμβληματικό παράδειγμα άχρηστης και εχθρικής για την κοινωνία επένδυσης με μποϊκοτάζ, κινητοποιήσεις, απεργίες.
Στήριξη της κινητοποίησης από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ Νοτίων Προαστίων:
Η ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Νοτίων στηρίζει την ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ που καλούν Εργαζόμενοι στο εργοτάξιο , Συλλογικότητες , Κινήσεις και Κάτοικοι το Σάββατο 9 Μάη στις 12:00 στο Σταθμό Μετρό Αργυρούπολη
Το έργο στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού ξεκίνησε με μεγάλες υποσχέσεις. Από πολύ πριν το ξεπούλημα της έκτασης στη Lamda Development, στο σύνολό τους οι κυβερνήσεις, παρουσίαζαν ένα σχέδιο για πνεύμονα πρασίνου, και θα περιλάμβανε δομές αθλητισμού, περιπάτου και πολιτισμού με ελεύθερη πρόσβαση για όλους τους πολίτες του λεκανοπεδίου. Τα λόγια αυτά συνοδεύτηκαν από δεσμεύσεις για τη δημιουργία χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας που θα αναβάθμιζαν το βιοτικό επίπεδο των πολιτών.
Στην πράξη όμως, οι αποφάσεις τους προώθησαν την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας γης. Το πρότζεκτ του Ελληνικού αποτελεί πλέον μια ιδιωτική επένδυση και στη θέση ενός πραγματικά ελεύθερου πάρκου ανεγείρονται ουρανοξύστες, εμπορικά κέντρα, καζίνο, ξενοδοχεία και μαρίνα. Το έργο αυτό δεν ήταν ανάγκη να έχει ξεκινήσει για να διαπιστώσει κανείς πως οι απώλειες που θα αφήσει πίσω του θα είναι σημαντικές για τους κατοίκους των νοτίων προαστίων.
Η διάλυση του Αθλητικού κέντρου Αγ. Κοσμά , η μετατροπή των παραλιών μας σε μαρίνες για κότερα, η τσιμεντοποίηση της περιοχής, η κοπή εκατοντάδων δέντρων για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της επένδυσης, τα δεκάδες εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα στα εργοτάξια-γαλέρες, η σκόνη πάνω από τις γειτονιές μας, είναι οι πρώτες συνέπειες ορατές στην φύση και τον άνθρωπο.
Η νέα πόλη μέσα στην πόλη που σχεδιάζουν θα δημιουργήσει νέα προβλήματα.
Στο χώρο του πρώην αεροδρομίου ουσιαστικά θα δημιουργηθεί μια νέα πόλη που θαέχει και αυτή ανάγκη σε υποδομές και υπηρεσίες. Αν σκεφτούμε επίσης ότι θα αποτελεί ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο με χιλιάδες επισκέπτες οι ανάγκες αυτές πολλαπλασιάζονται. Το μεγάλο βάρος θα πέσει στο δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης που αντί να διεκδικεί από τώρα επιπλέον πόρους και προσωπικό φαίνεται διατεθειμένος να φροντίσει αποκλειστικά τις επιθυμίες της επένδυσης. Η νέα πόλη επίσης θα απαιτήσει: αναβάθμιση διαφορων υποδομων (μεγάλους αυτοκινητόδρομους, τούνελ που θα κόβουν τον Υμηττό, μεγάλες γέφυρες και τόνους από άσφαλτο) με τραγικές συνέπειες για τους κατοίκους των περιοχών. Όλα δείχνουν ότι τα προβλήματα ήρθαν για να μείνουν.
Η Ριβιέρα που ονειρεύονται δε μας χωράει όλους και μόνο η αλληλεγγύη μας μπορεί να μας βοηθήσει να τους αντισταθούμε. Πιστεύουμε ότι οι αγώνες μπορούν ακόμα να καθορίσουν τις εξελίξεις προς μια αντίστροφη πορεία. Βλέπουμε γύρω μας μια ολοένα και πιο διογκούμενη δυσαρέσκεια. Τα παχιά λόγια των επενδυτών και της κυβέρνησης δεν πείθουν πια. Χρειάζονται πρωτοβουλίες που θα ενώσουν τις επιμέρους αμφισβητήσεις σε ένα ρεύμα συνολικής εναντίωσης στην επένδυση. Αλλά για να πετύχουμε οτιδήποτε πρέπει να πούμε ότι δεν μας νοιάζουν τα συμφέροντά σας, τώρα θα μιλήσουν οι ανάγκες μας. Αρκετά λοιπόν με την αμηχανία και στην αναμονή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου