Για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Για να τιμήσουε την εξέγερση του Πο λυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 και τους αγωνιστές, ζωντανούς και νεκρούς, που έλαβαν μέρος σ' εκείνη τη μεγαλειώδη μάχη κατά της ξενοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας, αλλά και για να δώσουμε απάντηση, για άλλη μια φορά σε διάφορους κακόβουλους, κατά καιρούς, σχολιαστές, σχετικά με το αν υπήρξαν νεκροί, δημοσιεύουμε την επιστολή του κ. Κωνσταντίνου Γ. Χαρώνη, ο οποίος τη βραδιά της εισβολής των δυνάμεων καταστολής στο Πολυτεχνείο ήταν ο Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών. Να λοιπόν πώς περιγράφει τις προσωπικές του εμπειρίες από εκείνη την τραγική βραδιά:

"Τη βραδιά του Πολυτεχνείου, είχα την τιμή να είμαι ο Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής που εφημέρευε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών, το τότε ονομαζόμενο Ρυθμιστικό. Επί 36 συνεχείς ώρες, μαζί με τους Επιμελητές Χειρουργούς όλων των χειρουργικών κλινικών του νοσοκομείου, χειρουργήσαμε όλα τα βαριά περιστατικά. Θα ήθελα και πάλι εφέτος, να υπενθυμίσω μια διαπίστωση την οποία είχα τονίσει στα ΜΜΕ τα πρώτα χρόνια μετά την μεταπολίτευση, αλλά δεν δόθηκε τότε με γάλη σημασία, και τελικά ξεχάστηκε. Εκείνη την αξέχαστη βραδιά, είχαμε τρεις σειρές τραυματισμών.

Η πρώτη και αρχική, αφορούσε πολύ βαριά τραυματίες με φορά των βλημάτων από πίσω και άνω, προς τα εμπρός και κάτω, τα περισσότερα από αυτά. Χειρουργήσαμε ασθενείς με διατρήσεις πνευμόνων, οισοφάγου, με σφαίρες που πέρασαν ξυστά από την καρδιά ή την αορτή και κατέληξαν στην κοιλιά. Όλοι τους κατά τη στιγμή του τραυματισμού τους ήταν όρθιοι και εκτός του περιβόλου του Πολυτεχνείου. Ήταν περισσότερο από βέβαιο, ότι κάποιοι τους σημάδεψαν και τους πυροβόλησαν από παράθυρα ή μπαλκόνια. Η δεύτερη και μεγαλύτερη σειρά τραυματισμών, αφορούσε τα κάτω άκρα. Οι περισσότεροι απ ́ αυτούς διακομίστηκαν με τά την παροχή των πρώτων βοηθειών, σε άλλα νοσοκομεία. Προφανώς, επίγειοι πυροβολητές, όπως οι δυνάμεις της αστυνομίας, να ευθύνονται γι ́ αυτούς τους τραυματισμούς.

Η τρίτη σειρά αφορά τραυματισμούς σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος. Οι ασθενείς αυτοί προσκομίστηκαν αργότερα και πιθανόν να είναι θύματα από αδέσποτες σφαίρες. Το σύνολο των νεκρών ήταν 23. Μόνο δύο απ ́ αυτούς πέθαναν στο χειρουργείο, ο ένας με τραύμα ήπατος και ρήξης της κάτω κοίλης φλεβός και ο δεύτερος με τραύμα του εγκεφάλου. Αυτό δείχνει ότι η διακομιδή των ασθενών στο νοσοκομείο μας άργησε πολύ. Μεταξύ αυτών, και ο δεκαεξάχρονος Αλέξανδρος Σπαρτίδης, μοναχογιός προσφιλούς μου φίλου, που πέθανε στο θυρωρείο μιας πολυκατοικίας, με τραύμα κοιλίας, το οποίο σίγουρα επιδεχόταν θεραπεία. Η σημερινή παρέμβασή μου, αφορά στην πρώτη σειρά των τραυματιών. Μου είναι αδύνατο να φαντασθώ ότι Έλληνες, όσο και φανατικοί να ήταν, θα μπορούσαν ποτέ να πυροβολήσουν πισώπλατα άοπλους διαδηλωτές, από παράθυρα ή μπαλκόνια. Αυτό δεν ταιριάζει με τη νοοτροπία μας, τις παραδόσεις μας, και για κανένα μέλος των Ενόπλων Δυνάμεων ή της Αστυνομίας της πατρίδας μας. Περισσότερο ταιριάζει με τη νοοτροπία συνανθρώπων μας, οι οποίοι έχουν το «σθένος» και την «παλληκαριά», με το πάτημα ενός πλήκτρου, να σκοτώνουν αμάχους που βρίσκονται πολλά μίλια μακριά.

Άσχετα αν οι άνανδροι αυτοί πυροβολητές ήταν Έλληνες ή ξένοι, σίγουρα ήταν προβοκάτορες, γιατί αυτοί άρχισαν το μακελειό εκείνης της αξέχαστης νύχτας".

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΧΑΡΩΝΗΣ Συνταξιούχος γιατρός του ΕΣΥ Κύκνου 8, Π. Ψυχικό

Δημοσιεύτηκε στην τριμηνιαία οικολογική έκδοση επικοινωνίας "Οικολόγοι Εναλλακτικοί", Σεπτέμβριος - Νοέμβριος 2000, Αρ. Φύλλου 24