Η φωτιά ήταν το περιστατικό. Η αδιαφορία είναι η κανονικότητα
Η φωτιά που ξέσπασε στις 8 Ιουνίου 2026 στον Υμηττό, στο βουνό πάνω από τις αθλητικές εγκαταστάσεις της οδού Ολυμπίας στην Αργυρούπολη, δεν ήταν ούτε ένα απρόβλεπτο περιστατικό ούτε μια ατυχής συγκυρία. Ήταν η φυσική κατάληξη μιας κατάστασης που οι κάτοικοι καταγγέλλουν εδώ και χρόνια και την οποία οι αρμόδιοι επέλεξαν να αγνοούν.
Από την πρώτη στιγμή επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί το συμβάν ως ένα μεμονωμένο γεγονός. Όσοι όμως ζούμε δίπλα στο γήπεδο γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η αλήθεια είναι διαφορετική. Τα βεγγαλικά, οι κροτίδες και τα δυναμιτάκια δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά στις 8 Ιουνίου. Αποτελούν καθημερινότητα. Αποτελούν ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο που εδώ και χρόνια συνοδεύει προπονήσεις και αγώνες, χωρίς κανείς να θεωρήσει αναγκαίο να το αντιμετωπίσει πριν συμβεί το αναπόφευκτο.
Οι αθλητικές εγκαταστάσεις βρίσκονται μέσα σε κατοικημένη περιοχή και σε άμεση επαφή με τον Υμηττό. Παρ' όλα αυτά, παραχωρούνται σε όλο και περισσότερες ομάδες, φιλοξενούν όλο και περισσότερες δραστηριότητες και προσελκύουν όλο και περισσότερους επισκέπτες, χωρίς να υπάρχει το παραμικρό σχέδιο για το πώς αυτή η λειτουργία θα συνυπάρξει με τη ζωή των κατοίκων.
Δεν υπάρχει πρόβλεψη για χώρους στάθμευσης. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για τον κυκλοφοριακό φόρτο. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για την ηχορύπανση. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για την ασφάλεια. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για την προστασία του βουνού. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για τίποτα.
Υπάρχει μόνο η διαρκής μεταφορά του κόστους στους κατοίκους.
Οι δρόμοι γεμίζουν ασφυκτικά από οχήματα επισκεπτών. Τα πεζοδρόμια μετατρέπονται σε χώρους στάθμευσης. Οι κάδοι απορριμμάτων αποκλείονται. Οι εργαζόμενοι που επιστρέφουν στα σπίτια τους δεν βρίσκουν θέση να παρκάρουν στη γειτονιά τους. Και το πιο εξοργιστικό: οχήματα σταθμεύουν ακόμη και στο μοναδικό σημείο που υπάρχει πρόσβαση στο όχημα της πυροσβεστικής για την πλευρά αυτή του βουνού.
Αυτό ακριβώς συνέβαινε και πριν από τη φωτιά. Αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει και μετά τη φωτιά.
Η πυρκαγιά κατασβέστηκε έγκαιρα χάρη στους πυροσβέστες. Το γεγονός όμως ότι αποφεύχθηκε η καταστροφή δεν σημαίνει ότι λύθηκε το πρόβλημα. Σημαίνει απλώς ότι αυτή τη φορά σταθήκαμε τυχεροί.
Και αν δεν αλλάξει τίποτα, θα συμβεί ξανά.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η επιλεκτική ευαισθησία που επιδεικνύεται κατά καιρούς από τη δημοτική αρχή. Ακούμε συχνά για φιλοζωία. Ακούμε συχνά για προστασία των ευάλωτων συμπολιτών μας. Ακούμε συχνά για κοινωνική ευαισθησία. Όμως επί χρόνια κανείς δεν φάνηκε να ενοχλείται από τα βεγγαλικά που σκάνε δίπλα στο βουνό.
Κανείς δεν φάνηκε να ανησυχεί για τα πουλιά που εγκαταλείπουν τις φωλιές τους από τους συνεχείς κρότους. Κανείς δεν φάνηκε να ανησυχεί για τα κατοικίδια και τα αδέσποτα ζώα που τρομοκρατούνται κάθε φορά που ξεκινά το γνωστό "πανηγύρι". Κανείς δεν φάνηκε να σκέφτεται ανθρώπους που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού ή αντιμετωπίζουν άλλες καταστάσεις που καθιστούν τους αιφνίδιους και εκκωφαντικούς θορύβους ιδιαίτερα επιβαρυντικούς. Κανείς δεν φάνηκε να σκέφτεται τους κατοίκους που ζουν καθημερινά μέσα σε μια αδιανόητη ηχορύπανση για μια περιοχή που υποτίθεται ότι είναι κατοικημένη και γειτνιάζει με προστατευμένο φυσικό χώρο.
Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι δεν έγινε ούτε το στοιχειώδες. Ούτε μια ξεκάθαρη σήμανση. Ούτε μια πινακίδα που να αναφέρει το αυτονόητο: «Εδώ ζουν άνθρωποι. Δίπλα βρίσκεται ο Υμηττός. Απαγορεύεται η χρήση βεγγαλικών και κροτίδων».
Αλλά ίσως αυτό να μην εκπλήσσει κανέναν πλέον.
Διότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι κάτοικοι βλέπουν τους αρμόδιους να εμφανίζονται ως σωτήρες προβλημάτων που άφησαν οι ίδιοι να διογκωθούν.
Το ίδιο συνέβη και στην Αργυρουπόλεως. Για χρόνια, ένα πεζοδρόμιο σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας είχε παραδοθεί στην αυθαιρεσία. Παράνομα παρκαρισμένα οχήματα από μάντρες και επιχειρήσεις το είχαν καταστήσει ουσιαστικά άχρηστο. Γονείς με καρότσια, μαθητές, ηλικιωμένοι και πεζοί αναγκάζονταν να κινούνται πάνω στο οδόστρωμα, ανάμεσα σε διερχόμενα οχήματα.
Και τι έκαναν οι αρμόδιοι;
Απολύτως τίποτα.
Καμία ουσιαστική παρέμβαση. Κανένας έλεγχος. Καμία απομάκρυνση των παράνομα σταθμευμένων οχημάτων. Καμία προστασία για τους κατοίκους.
Τώρα εξασφάλισαν τη χρηματοδότηση για την κατασκευή νέων πεζοδρομίων, και παρουσιάζουν το γνωστό αφήγημα της «λύσης». Όμως κανείς δεν εξήγησε στους κατοίκους τι πρέπει να κάνουν μέχρι την ολοκλήρωση του έργου. Να συνεχίσουν να περπατούν στον δρόμο; Να συνεχίσουν να ρισκάρουν τη ζωή τους; Να συνεχίσουν να ελπίζουν ότι δεν θα συμβεί κάποιο ατύχημα μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες;
Κυρίως, κανείς δεν εξήγησε γιατί δεν γινόταν ταυτόχρονα το αυτονόητο: η αντιμετώπιση της παράνομης στάθμευσης που δημιούργησε το πρόβλημα εξαρχής.
Ακριβώς η ίδια λογική φαίνεται να εφαρμόζεται και σήμερα στην οδό Ολυμπίας.
Αφήνουμε το πρόβλημα να γιγαντώνεται. Αγνοούμε τις προειδοποιήσεις των κατοίκων. Κλείνουμε τα μάτια μπροστά στις παρανομίες. Περιμένουμε μέχρι να συμβεί το κακό. Και όταν συμβεί, εμφανιζόμαστε μπροστά στις κάμερες για να διαχειριστούμε τις συνέπειες.
Οι κάτοικοι όμως δεν χρειάζονται άλλες δημόσιες σχέσεις. Δεν χρειάζονται άλλες φωτογραφίες και άλλα βίντεο.
Χρειάζονται μια δημοτική αρχή που να προλαμβάνει αντί να δικαιολογείται. Που να προστατεύει αντί να αντιδρά εκ των υστέρων. Που να λύνει προβλήματα πριν πάρουν φωτιά και όχι αφού πάρουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου